9 ปรัชญาความรักที่คนมักเข้าใจผิด ตอนที่ 3

5. “ใครทำยังไงก็ได้อย่างนั้น”
ตลอดช่วงเวลาความโสดที่เป็นสุขของผม 9 ปีที่ผ่านมา มีเคสความรักเข้ามาปรึกษาผมเยอะมาก ผมเฝ้าดูและวิเคราะห์พื้นฐานนิสัยของคน มุมมองความคิด ไปจนถึงการตัดสินใจในสถานการณ์ต่างๆ และผมมักจะได้พบกับวลีเด็ดของกลุ่มคนที่ผิดหวัง เช่น “เวรกรรมมีจริง” “ใครทำยังไงก็ได้อย่างนั้น” เต็มไปด้วยความเครียดแค้น ตัดพ้อ ความโกรธ โมโห ทุกสิ่งอย่างมาเต็ม เรียกได้ว่าฆ่าได้คงฆ่ากันให้ตายไปข้าง และกลายเป็น “ความเกลียดชัง” (Disgust) ภายในใจของคนๆนั้น

ผมขอฉีกมุมมองนี้ออกไปซักนิดนะครับ ถ้าถามผมว่าเวรกรรมมีจริงมั๊ย ผมตอบว่ามีจริงครับ แต่ถ้าถามว่าเวรกรรมคืออะไร ผมคงตอบว่าคุณไม่ต้องเสียเวลาสวดคาถาสาปแช่งใดๆ หรือใช้อวิชชาให้ใครอีกคนต้องรู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่เค้าทำให้คุณรู้สึกหรอกครับ เพราะเวรกรรมมันเกิดจากการกระทำ มันคือผลของการแสดงออกที่เกิดขึ้นจากนิสัยที่เป็นลักษณะเฉพาะตัว ถ้าแก่นของความเป็นคุณกับความเป็นเค้ามันเข้ากันไม่ได้ การแยกจากกันก็ถูกต้องแล้วนี่ครับ จะอยู่กันไปเพื่อทำร้ายหัวใจกันทำไม คุณอาจไม่พอใจในสิ่งที่เค้าเป็น(บางสิ่ง) อาจเป็นสิ่งเล็กๆที่ทำให้คุณกับเค้าต้องจากลากัน เกลียดกัน และคุณก็สาปส่งไปว่าเพราะสิ่งๆนั้นที่เค้าเป็น(และคุณไม่ชอบ) มันจะต้องส่งผลให้เค้าต้องชีวิตพังเหมือนที่เค้าเข้ามาพังชีวิตคุณในตอนนี้! (และบางกรณีก็พาลด่า “คนแบบนี้ก็เหมือนๆกันหมด!” คุ้นๆมั๊ยครับ) โอ้โห! ปาทิชชู่สิปัดโธ่! นี่มันแค้นฝังหุ่นชัดๆ น่ากลัวมาก ซึ่งผมจะบอกความลับให้ครับ ความจริงแล้วถ้าเค้าคนนั้นจะโดนกรรมตารมสนองนั่นไม่ใช่เพราะคุณอ้อนวอนให้เค้าต้องพบกฏแห่งกรรมหรอกครับ เพราะถ้ามันจะแค่นั้นคุณกับเค้าเคลียร์กันมันก็จบง่ายกว่า แต่ที่เค้าต้องไปเผชิญวิบากกรรมต่อนั่นก็เพราะว่า “นิสัย” ของเค้าครับ นิสัยไม่ดีที่มันทำให้คุณกับเค้าไปกันไม่ได้ ถ้ามันเป็นนิสัยที่ไม่ดีจริงๆ และไม่ดีกับคนอื่นด้วย คุณไม่ต้องสาปแช่งเค้าให้ร้อนใจตัวเองเปล่าๆหรอกครับ เพราะเค้าเองก็ไม่อาจอยู่บนโลกนี้ได้ด้วยนิสัยแย่ๆแบบนั้นอย่างมีความสุขอย่างแน่นอน “ไม่มีหรอกเวรกรรมตามที่คิดหวัง มีแต่ความพังเพราะการกระทำที่เกิดจากนิสัย”

6. “เข้าใจมั๊ยที่ฉันรู้สึกแบบนี้เพราะว่า…”
เคยมีวลีที่ว่า “คนเราชอบหาเหตุผลเพื่อมาอธิบายอารมณ์ตัวเอง” ผมเห็นด้วยล้านจุดเก้าเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ ซึ่งจะไม่ขออธิบายอะไรมากในข้อนี้นะครับ เราทุกคนมีสิ่งที่เผชิญกันมาแตกต่างกัน ระดับความทนทานต่อสถานการณ์ต่างๆก็ไม่เท่ากัน และสิ่งที่สำคัญที่สุดเหมือนคำสอนของพระพุทธเข้าที่กล่าวถึงเรื่อง “อิทัปปัจจยตา” หมายความว่า “ทุกเหตุการณ์ในโลกล้วนมีความจริงเพียงหนึ่งเดียว” การที่เราทุกข์เพราะความรัก นั่นเพราะเราเข้าไม่ถึงความจริงเหล่านั้น เช่น เราไม่รู้ว่าแฟนเราพูดโกหกเราอยู่หรือเปล่า และต่อให้เค้าพูดจริงเราก็ไม่เชื่อเค้าอยู่ดี แล้วแบบนี้หนทางแห่งความสุขจะอยู่ตรงไหน? เพราะถ้าอยู่ไปแบบนี้นานๆ ความหวาดระแวงในใจก็จะมากขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อยไหมครับที่ต้องคอยหาเวลามาเคลียร์ความรู้สึกกัน ต้องคอยหาเหตุผลเพื่อมาอธิบายอารมณ์และความรู้สึกต่างๆ ต้องอยู่กับ “มโน” (คำที่หลายๆคนใช้กันอย่างติดปาก) คิดไปต่างๆนานา ว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะต้องเป็นแบบนั้น แล้วเดี๋ยวมันก็จะต้องออกมาเป็นแบบนี้ๆๆๆ ตามแต่ประสบการณ์ของคนๆนั้นจะสร้างตรรกะของตัวเองขึ้นมา (พอตรรกะไม่ตรงกันก็ยอมกันไม่ได้อีก) มีแต่คนปกป้องตัวเอง แต่ไม่มีคนวางดาบวางโล่แล้วคุยกันที่เหตุผลจริงๆ

ฉะนั้นสาระของข้อนี้คืออยากให้มองที่ความเป็นจริง เป็นกลาง แฟร์ทั้งกับเค้า และแฟร์กับใจของตัวเราเอง อย่าเพิ่งตัดสินจากความจริงเพียงด้านเดียว เราไม่จำเป็นต้องยัดอารมณ์เพื่อให้เค้าสมยอมในเหตุผลของเรา ระลึกไว้เถอะครับว่า “ทุกอารมณ์ซ่อนเหตุผล ทุกเหตุผลซ่อนอารมณ์” มองมันให้เป็นกลาง ขจัดอารมณ์ต่างๆที่ขวางการใช้เหตุและผล แม้แต่ในภาพยนตร์ที่เราชม ซีนอารมณ์กับซีนเหตุผลก็มักจะแยกแยะออกจากกันอย่างชัดเจนใช่ไหมครับ