9 ปรัชญาความรักที่คนมักเข้าใจผิด ตอนที่ 6

9. “ถึงกูจะเจ็บแต่กูก็ยอม เพราะกูรักมัน!”
บ้ามากๆ! เป็นความสุดโต่งและเป็นคนที่ไม่รักตัวเองอย่างที่ไม่น่าให้อภัย! คุณคิดว่าความรักต้องทุ่มเท ต้องยอมทนกับความเจ็บปวดเพื่อพิสูจน์ว่านี่คือรักแท้อย่างนั้นหรอครับ ผิดแล้วละ! แท้จริงแล้วคนถูกดีไซน์ด้วยธรรมชาติ ซึ่งถ้าศึกษาตามธรรมชาติของคนแล้ว คนไม่ได้มีฟังก์ชั่นรับความทุกข์ซ้ำซากหรือถูกพันธนาการด้วยความรู้สึกอะไรที่มากและนานขนาดนั้น คนคือสิ่งมีชีวิตที่มีสมองส่วนหน้า สามารถจินตนาการได้ล่วงหน้าด้วยเหตุและผล การบาดเจ็บทางใจแต่ก็ทนจึงไม่ใช่วิถีธรรมชาติที่คนควรจะทำ ร่างกายทุกร่างกายจะมีสมอง และในสมองส่วนที่ลึกที่สุดจะมี “แกนสมอง” อยู่ครับ ซึ่งหน้าที่ของมันคือการรักษาร่างของเจ้านายมันไม่ให้ “ตาย” มันจะควบคุมระบบหายใจ ระบบการเต้นของหัวใจ ระบบขับถ่าย มันต้องการให้คุณอยู่ไปนานๆ เพราะถ้าคุณตายมันก็ตายด้วย (เจ้าแกนสมอง! ตกลงรักกูหรือรักตัวเองกันแน่) และแกนสมองจะแบ่งหน้าที่ให้สมองส่วนอื่นๆได้ทำงานด้วย เช่น อมิกดาล่าที่คอยดูแลเรื่องความปลอดภัยของเรา หรือแม้แต่สมองส่วนหน้าที่ช่วยให้เราคิดด้วยเหตุผลว่าอะไรควรอะไรไม่ควร

แต่ก็แปลกนะครับที่คนบางคนไม่ยอมคิดอะไร รักไปเจ็บไปไม่ลืมหูลืมตา สมองมันรักร่างกายเรามันทำทุกอย่างเพื่อให้เราไม่ตาย แต่หารู้ไม่ว่าเจ้าของร่างที่มีจิตใจเห็นแก่ตัวกำลังจะตายเพราะผิดหวังในความรักจากใครอีกคน ร่างกายของเรา ชีวิตของเรา ความสุขและความทุกข์คือทางเลือก ถ้าเราเลือกที่จะทุกข์เราก็จะทุกข์ ถ้าเราเลือกที่จะสุขเราก็สุข มันก็เท่านั้น

ถ้าถามผมว่าผมมีความทุกข์มั๊ย? การสลัดความทุกข์มันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? ผมตอบเลยครับว่ามันไม่ง่ายหรอกครับ ผมเองก็มีความทุกข์ แต่สิ่งที่ธรรมชาติให้เรามาแต่กำเนิดคือ “สติ” ถ้าระลึกได้บ่อยๆ ความทุกข์ก็จะน้อยลงทันที ดังที่เคยมีบทกล่าวของหลวงพ่อท่านหนึ่งว่า “รู้ลม กรรมดับ” หมายถึง เมื่อใดที่เรามีสติ กรรมต่างๆก็จะหยุดไปในทันที กรรมเกิดจาก 3 อย่าง ได้แก่ มโนกรรม (Thought) วจีกรรม (Word) กายกรรม (Action) ทันทีที่คุณมีสติ ระลึกรู้ถึงลมหายใจ กรรม 3 ทางนี้ก็จะหายไปทันที ผมลากเข้าธรรมะซะยาว ความจริงต้องการบอกคุณว่า ชีวิตของเราถ้าเราไม่รักตัวเราเอง แล้วเราจะรักคนอื่นได้อย่างไร ถ้าเราไม่ปกป้องความสุขของตัวเอง แล้วเราจะปกป้องความสุขของคนที่เรารักได้อย่างไร ทุกวันนี้ผมยังโสด เพื่อนๆของผมมีลูกกันหมด ผมเองก็อยากมีลูก ผมก็คิดนะครับว่า “ถ้ากูยังเป็นพ่อที่ดีให้ตัวเองไม่ได้ แล้วกูจะเป็นพ่อที่ดีให้ลูกกูได้ยังไง”

ฉะนั้นผมอยากให้กำลังใจทุกคนนะครับว่าควรรักตัวเองให้มากพอและอย่า “รักตัวเองจนลืมตัวเอง” ไม่ว่าจะรักตัวเอง (เค้า) จนลืมตัวเอง (เรา) หรือไม่ว่าจะรักตัวเอง (เรา) จนลืมตัวเอง (เค้า) ก็ควรจัดสมดุลให้ดี